volwassenenzorg, en vader van een kind van 2.5, ook ernstig beperkt. Kan ik door ideeën van OK toe te passen in het werk en de thuissituatie eventueel meer, of anders contact maken met deze mensen?Ik zie dergelijke dingen wel eens terug bij de miMakkus clowns, echter dat is weer totaal iets anders en niet toepasbaar als vaste begeleiding. Ik ben juist op zoek naar manieren om mensen kort maar oprecht en intens aandacht te geven. Helaas hebben we geen halve uren of langer meer over voor uitgebreide activiteiten.
Beste André,
Ik heb persoonlijk geen enkele ervaring met gehandicapten. Maar ik zou geen onderscheid maken, we zijn allemaal mens. En als aanraken een ingang is om contact te maken is dat goud waard. OK is wel helemaal gericht op het onderlinge contact tussen kinderen. Ze leren: je kunt het zelf, je kunt iemand een plezier doen, je hebt iets te bieden. Tegelijk leren ze omgaan met grenzen, regels en afspraken, sociale vaardigheden als invoelingsvermogen en dienstbaarheid, maar ook vragen om wat je nodig hebt.Of dat bij jouw doelgroep kan weet ik natuurlijk niet. Het aanraken als levensbehoeften maar ook als vorm van communicatie is in elk geval belangrijk genoeg om daar serieus onderzoek naar te doen. Als het onderlinge aanraken niet mogelijk is zouden de begeleiders dat moeten overnemen. Ik denk dat er in mijn boek wel een aantal geschikte werkvormen te vinden zijn die licht, vrolijk en kort zijn toe te passen. Laat je me nog eens horen wat je ervaringen zijn?